Dag 34 -vrijdag 19 september: La Roche S/ Grâne – Dijon (Hotel Les Halles)

Met enige weemoed pakten we vanmorgen de spullen bij elkaar. Voor we aan deze vakantie begonnen was het voor ons onzeker of het wel zou lukken allemaal. Normaal gesproken als je jong en gezond bent merk je het niet zo, maar kamperen is hard werken. Het opzetten van de tent kost best wat kracht, en je bent natuurlijk continu bezig met laag-bij-de grond werken. Maar, tegen de verwachting in, kon ik met mijn nieuwe heupen eigenlijk alles. Ik heb er ik weet niet hoeveel pennen ingeslagen, gootjes opgezet, lijnen gespannen, noem maar op. Qua beweeglijkheid geen enkel probleem. Mijn rug(spieren) waren het er alleen niet zo mee eens, evenals de slijmbeurzen op mijn heupen. Die dingen samen zorgden wel voor het nodige ongemak. Dat heeft duidelijk meer tijd nodig. Bert is gelukkig heel sterk, die kon het broodnodige sjor- en stouwwerk doen en ik kan niet anders zeggen dan dat we een goed team waren.

Goed, na rustig ontbeten te hebben pakten we alles dus voor de laatste keer in de auto en om 11.45 reden we weg, richting Dijon, waar we een hotel net buiten het centrum geboekt hadden. Het was niet ver, een kleine vier uur rijden dus goed te doen. Dat wil zeggen, normaal gesproken. Want we liepen volledig vast, zo’n anderhalf uur voor Lyon. We stonden gewoon stil. Files om U tegen te zeggen. Uiteindelijk kwamen we om half zes bij het hotel aan, waar we heel vriendelijk ontvangen werden door een meisje aan de balie. Het zag er allemaal behoorlijk nieuw uit, heel verzorgd en met een mooie binnentuin. We konden voor de deur onze spullen vast uitladen, en daarna de auto naar de parkeergarage dichtbij rijden of de auto op straat parkeren. Nou, die garage kenden we nog van de heenweg. We hadden er ik weet niet hoe lang naar gezocht, maar nu wisten we hem wel te vinden. Op straat was alles bezet. Dus nadat we onze spullen op de kamer hadden gedropt – die kamer was trouwens super, niet groot maar alles wat we nodig hadden was aanwezig, en dat voor €86 per nacht – wilden we de auto wegbrengen. En, je gelooft het niet, recht tegenover het hotel was een parkeerplaats vrijgekomen! Die hebben we natuurlijk direct benut, en zo stonden we voor €3 ook praktisch gratis tot de volgende ochtend. Wat een bof.

We hadden die avond gereserveerd bij restaurant Pourquois Pas. Oudste dochter en haar man zijn groot fan van dit restaurant, en dat wilden wij ook wel eens ervaren. Het was een minuut of tien lopen, en om half acht meldden we ons daar. Het zag er gezellig en smaakvol ingericht uit, met blankhouten tafels. Enigszins tot onze verbazing werden we de kelder ingeleid, waar nog één ander stel zat. Dat was de afdeling chique. Bijzondere kroonluchters, stemmig zwarte tafelkleden. Een ontzettend vriendelijk en deskundig meisje kwam onze bestellingen opnemen. Ze rende de hele avond trap op trap af, ze moest wel een ijzeren conditie hebben. We begonnen met een glas Kir, dat was zeker 45 jaar geleden dat we dat gedronken hadden. Lekker! De gerechten waren allemaal zeer smaakvol en ook prachtig opgemaakt. Haast jammer om het op te eten. Voor een toetje had ik geen plaats meer, maar Bert liet zich niet kennen en at het tot de laatste kruimel op.

Geheel voldaan liepen we de trap op naar boven, en daar bleek het helemaal vol te zitten. Heel gezellig zag het eruit allemaal, een groot verschil met de stemmige ruimte beneden. Dat zou ik een volgende keer dus anders doen, en vragen om een tafel boven. Maar verder: top!

We wilden eigenlijk nog even naar het Place de la Liberation lopen, maar de rug zei STOP. Dat kwam goed uit, want we waren allebei moe van de dag. En een echt bed, dat lonkte ook…

Binnentuin van het hotel