Dag 23 – maandag 8 september: Remoulins

Twee mogelijkheden hadden we vandaag: óf we gaan een toertje maken vanuit Anduze, óf we gaan nogmaals naar de Bambouseraie, de botanische tuin waar we jaren geleden ook al waren geweest. Een paradijs voor tuinliefhebbers. Eerst reden we maar eens de kant van het startplaatsje op, beslissen konden we later wel.

Anduze is een mooi, historisch dorpje in de Cevennen dat tegenwoordig overspoeld wordt door het toerisme. Maar ja, waar niet? Jaren geleden reden we erdoor heen toen het markt was, en tja, dan weet je wel over hoeveel hoofden je moet lopen. Wat we aantroffen verraste ons dan ook. De terrassen aan de hoofdstraat waren redelijk bezet, de parkeerplaats had voldoende vrije plaatsen. Nadat we de auto in de schaduw hadden geparkeerd liepen we het plaatsje in. Smalle straatjes, alles goed onderhouden. Op het centrale plein stond, naast de markthal, de schitterende Pagode fontein, geheel bedekt met kleurige keramieken tegels. Wat een plaatje. En om het af te maken: een restaurantje, met tafeltjes in de schaduw en een prettig geprijsde menukaart. Voor een bedrag tussen de €12 en de €16,50 kon je genieten van een twee- of driegangenlunch. Daar hoefden we niet lang over na te denken, we schoven aan. En ook dit keer stelde het niet teleur. De eerste gang, een groene salade, was uitzonderlijk goed aangemaakt. Zo goed zelfs, dat Bert, die zich normaal gesproken al omdraait bij het woord sla alleen, bleef opscheppen tot de hele schaal leeg was. Het geheim? De vinaigrette. Die was voortreffelijk, en ook precies goed gedoseerd. Tegenwoordig krijg je vaak een paar blaadjes sla waar ze even met de fles balsamico overheen gezwaaid hebben, en als je geluk hebt is er een theelepel olijfolie over gesprenkeld. Met als gevolg dat je als een konijn droge sla zit te eten. Nou, als ik een konijn was zou ik wel langere oren hebben. Dit echter was ronduit verrukkelijk. Ook de rest van het eten smaakte uitstekend, en na het afrekenen waren we slechts €34,50 armer.

Nu nog de keuze tussen de tuin of een tochtje door de Cevennen. Het werd dat laatste en dat was zeer de moeite waard. Op een goed moment zagen we zelfs een hele berenfamilie, het leek Amerika wel. In Uzès deden we nog wat boodschapjes, veel hadden we niet nodig na het vorstelijk middagmaal. Morgen wacht ons een soortgelijke dagindeling want dan gaan we lunchen bij Le Tracteur, onovertroffen ster-restaurant. Maar vooralsnog kijken we terug op alweer zo’n onverwacht mooie dag. Vakantie heet dat, geloof ik.