Dag 16 – maandag 1 september: Vaison-la Romaine

 
Door waterschade is mijn oplader van de laptop beschadigd. Ik kan nu nog net een en hopelijk 2 berichten posten, mogelijk daarna even niet! En ook even geen foto's dus


We waren in diepe slaap gevallen gisteravond, na alle commotie. Vanmorgen werd ik om 7.30 weer wakker, en het duurde even voor ik wist wat er ook alweer aan de hand was. Ik keek eens om me heen, en zag allemaal grote zwarte vliegen op de grond liggen. Met een zwieper van de bezem, die daar kennelijk al voor dat doel klaargezet was, vlogen ze naar buiten. Waar ze bleven liggen, want ze waren op een enkeling na dood. Op de witte plastic eettafel lag er ook een heel stel. Bij nadere inspectie kreeg ik bijna een rolberoerte: het waren kakkerlakken! Zo smerig. Godzijdank wist ik dat niet toen we vannacht gingen slapen, dan had ik geen oog dicht gedaan. Verder zag ik dat we op een ‘laken’ van een soort vlieseline hadden gelegen, met kussenslopen van hetzelfde materiaal. Kon dus allemaal na gebruik zo de vuilnisbak in. Hoezo duurzaam? Maar goed, er hoefde geen water en energie verspild om te wassen, dus misschien kwam de voetafdruk uiteindelijk op hetzelfde neer. Het huisje was ontzettend donker, en stelde helemaal niets voor. De ruimte was in tweeën gedeeld met een grote canvasdoek. Een tweepersoonsbed aan de ene kant, een stapelbed aan de andere kant. Ernaast was 25cm ruimte, dus het was een hele kunst uit bed te komen zonder je schenen te stoten. Er stond ook nog een losse matras rechtop, maar waar je die neer moest leggen was mij een raadsel want het was hiervoor veel te klein. Verder stond er een koelkast, en wankel kastje met wat borden. Hoe je hi voor 4 tot 5 personen kleren kwijt moest? Geen idee. Maar voor ons speelde dat allemaal niet, wij waren allang blij dat we letterlijk hoog – want een meter boven de grond – en droog zaten. We gingen voor een kop koffie naar boven, waar de bar was, en troffen daar onze buren aan die aan het ontbijten waren. Zij waren pas om 4 uur wakker geworden, en toen als een razende naar de parkeerplaats boven gereden waar ze de nacht in de auto hadden doorgebracht. Ze waren zo vriendelijk ons iets van hun brood af te staan zodat we in elk geval een laagje in onze maag hadden. Intussen hadden ze geregeld dat ook zij een tenthuisje kregen. Niet veel later meldden de andere buren zich ook. Zij waren vlak na ons naar boven gereden vannacht, en hadden ook in een huisje mogen overnachten. Daar zaten we nu. Allemaal wat ontheemd. Na de koffie begonnen we met een inspectie van de tent. Wat we daar aantroffen was meer dan treurig. De koelbox was gaan drijven en omgevallen (ik had gisteren nog wel het benul gehad om de stekker eruit te trekken); de kratten met keukenspullen waren ook bootje gaan spelen en lagen ondersteboven. De boeken, die we er bovenop gelegd hadden, kon je uitwringen. In de binnentent leek het ietsje mee te vallen, maar de slaapzakken waren toch deels nat geworden. Dat was gebeurd toen ik gisteravond uit bed in de buitentent probeerde te komen; het opstaande randje sloeg even naar binnen en meteen golfde het water de tent in. Ook aan de achterkant zag ik een klein stroompje zijn weg zoeken, dus we legden de slaapzakken in de auto. Ook de kleren en toilettassen namen we mee. Verder konden we eigenlijk niets. Bert probeerde nog met een trekker uit de douche het water weg te krijgen, maar het was veel te veel en liep zo weer terug. Bovendien zou het weer gaan regenen, dus het was een zinloze onderneming. We konden niet veel anders dan ons er maar aan overgeven en we moesten echt nog een nacht langer in dat donkere onderkomen blijven. Dat kon en mocht. Toen ik meteen maar even melding maakte van de zeer ongewenste bezoekers vertelde de beheerder dat zij dat ook opeens hadden gehad. Het ging om zogenaamde boskakkerlakken, die massaal verdreven waren uit hun leefgebied. Dat maakte het een ietsiepietsie minder erg. We haalden alle kookspullen uit de tent, zodat we in elk geval konden eten vanavond. En omdat het er toch stond, maakten we ook nog maar een nieuwe bak koffie. Daarna was het wachten op betere tijden. Ik schreef aan het blog, we lazen wat. ’s Middags reden we naar Vaison om een bak thee en een potje bier te drinken. De ober was er een van het handige soort: hij nam een bierflesje in zijn rechterhand, hield het achter zijn schouder en wipte met diezelfde hand zo de dop eraf! Hans Klok was er niks bij.

De andere getroffenen hadden nog veel meer pech: zij hadden kletsnatte slaapzakken, en ook hun klerentassen hadden het niet drooggehouden. Zij zochten overal plekjes om hun kleding te drogen te hangen, maar aangezien het opnieuw hard ging regenen lukte dat niet echt. Jammer dat er hier, naast de wasmachine, geen droger was. Dat zou enorm geholpen hebben. Maar op dit terrein is de afgelopen 30 jaar helemaal niets veranderd, behalve dan het nieuwe sanitair blok, dus het was mazzel dat er überhaupt een wasmachine wás.

‘s Avonds namen we toevlucht tot ons noodrantsoen, een blik chili con carne met verse tomaat en ananas. Hadden we toevallig net ingeslagen, en het smaakte prima. De regen was opeens verdwenen, en een mooie avondlucht diende zich aan. Morgen zou het echt beter moeten zijn. We doken het donkere hol weer in, ik bande de gedachte aan kakkerlakken uit, en we vielen opnieuw in een diepe slaap.