Dag 1 - zondag 17 augustus: Groningen - Remouchamps (Ardennen)

Van 800 naar 400. Woorden, wel te verstaan. Enkele jaren geleden had ik me ingeschreven voor een cursus column schrijven bij Eva Hoeke (voormalig columnist bij de Volkskrant) thuis. Als proef moest je een column opsturen van maximaal 400 woorden. Nu ben ik als ik schrijf nogal breedsprakerig, dat zal wel opgevallen zijn denk ik. Het verhaal wat ik wilde inleveren telde 800 woorden. Tja. Hier kwam de uitspraak van Faulkner dus om de hoek kijken: kill your darlings. Dit is namelijk wat schrijvers te horen krijgen als ze hun schrijfsels willen verbeteren: schrappen, schrappen en nog eens schrappen. Ik moet zeggen, ik heb heel veel geliefden om zeep moeten helpen maar kwam uiteindelijk toch precies op de 400 uit. Wel jammer dat de cursus uiteindelijk niet doorging, want ja, corona. Goed, dit verwijst even naar het vorige bericht (van deze zin heb ik ook de helft van de woorden geschrapt trouwens).

Geheel volgens plan vertrokken we vanmorgen om 9.30. Om 13.45 reden we Schinnen binnen, en om 17.30 waren we in Aywaille. Dat was het. Toch iets te kort door de bocht? Ok, een beetje meer informatie.

Het was rustig op de weg. Helaas was de A28 bij Hoogeveen afgesloten, zodat we een flink stuk binnendoor moesten rijden. Maar ach, we hadden de tijd. We zouden ergens tussen 13.30 en 14.00 thee drinken bij Martin en Marianne, die we kennen van het Amerika-forum. Zij kampeerden in Schinnen, en dat lag op onze route. Ondanks de vertraging reden we keurig om 13.45 de camping op, Hoeve Krekelberg. Een groot terrein met veel verschillende velden die allemaal vogelnamen droegen. We hebben de hele Nederlandse vogelfauna voorbij zien komen voor we op veld Boerenzwaluw aankwamen. Daar werden we opgewacht met thee en natuurlijk Limburgse vlaai (vla, zeggen ze daar). Tenminste, dat was de bedoeling geweest hoorden we. Maar om nogal bijzondere redenen werden het stroop- en Luikse wafels van de Jumbo. Wie wil weten hoe het precies zat moet Martin maar even bellen.  

Onze volgende stop was Hotel Bonhomme, in Remouchamps, in het hart van de Belgische Ardennen. Ik heb nogal wisselende herinneringen aan die plaats. Jaren geleden kampeerden wij met onze leerlingen, pubers van gemiddeld 14 jaar oud, een week daar in de buurt. Nauwelijks voorzieningen, en ze sliepen in kleine tentjes op het veld van een boer. Geen douches, twee wc’s. En dat met 150 leerlingen. Je kunt je er iets bij voorstellen. Er waren allerlei activiteiten, maar wandelen was de rode draad. De meesten hadden geen goede schoenen, integendeel, sommigen liepen zelfs op slippers. Een ding weet ik zeker: ze zullen dit kamp de rest van hun leven niet meer vergeten.
Aan mij de twijfelachtige eer een groep te begeleiden naar de grotten van Remouchamps. Na dat bezoek moesten we wachten tot de bus ons weer op kwam halen. Dat duurde uren. En er was helemaal niets te doen daar. Natuurlijk was er geen internet, en het gemopper nam per minuut kwadratisch toe. Het heeft mij er toch niet van weerhouden bijna de 40 jaar vol te maken op die school, overwegend met veel plezier.

Maar goed, van zulk gedoe was nu helemaal geen sprake. We kregen een kamer in de net nieuw gebouwde annex, supermodern en van alle gemakken voorzien. De grote lamp aan het plafond was een neonbuis in een moderne kronkel gedraaid, en het licht was dus verre van sfeervol. De lampjes naast het bed moesten opgeladen, helaas was er maar één snoer. Gelukkig hadden we zelf een flinke snoerenbundel bij ons, dus het probleem was snel opgelost. Midden in de nacht raakte ik per ongeluk mijn lampje aan, en meteen was de kamer tot in elke uithoek verlicht. Lang leve het nieuwe tijdperk.

De badkamer was goed toegerust op mensen met een beperking. Een beugel naast de wc, en een handgreep aan de muur. Klein punt van aandacht: om in de kamer te komen moest je een hoge, stalen trap beklimmen. Best lastig met je rolstoel.

Groot voordeel van deze plek was dat het hotel een restaurant had. We hebben werkelijk fantastisch gegeten, buiten op het terras.  Het stel naast ons bestelde witte wijn. De inhoud van het karafje verdween geheel in de grote glazen cola! We kenden het wel uit Spanje, waar ze goedkope rode wijn met cola mengen, maar dit vonden we misdadig.

Bert nam forel die uitstekend klaargemaakt was, ik at de lekkerste mosselen ooit (in een saus van knoflook-crème en met heel veel verse groenten). De crème brulée die Bert nog toe nam overtrof ook alle verwachtingen. Kortom, geheel voldaan beklommen we de trap naar onze kamer om daar meteen knock-out te gaan. Dag 1 zat erop.