Dag 24 – dinsdag 9 september: Remoulins (Le Tracteur)

Een vrouw, eenzaam in een busje naast onze auto, bij de supermarkt. Met een glazige blik keek ze in de verte, alsof ze nergens meer op rekende. Triest. Dat zijn zo van die dingen die je bijblijven.

Een bijzondere dag vandaag want zoals ik gisteren al aankondigde gaan we lunchen bij Le Tracteur. Dat is een pareltje, en als je het niet weet zou je het niet eens zien want het ligt aardig verstopt en een beetje achteraf in het plaatsje Argilliers. Maar wij wisten het dankzij een tip van onze oudste dochter, en elke keer als we in de buurt zijn gaan we ernaartoe. Verscholen in het opgaande bamboegras ligt de halfoverdekte terrastuin. Het was er niet druk, nooit eigenlijk, dus reserveren was achteraf niet echt nodig geweest. Dat kan alleen per telefoon, en in het Frans, want op een reservering via het contactformulier reageren ze niet. Maar goed dat indertijd op school Frans nog verplicht was, ik vrees dat het – net als Duits – zijn langste tijd gehad heeft.

We namen het menu. Ooit leerde ik van een collega met veel horeca-ervaring dat dat altijd het beste is, omdat ze daarop inkopen en alles dus kakelvers is. Hoewel dat hier niet uitgemaakt zou hebben, want alles komt uit eigen moestuin en van vaste leveranciers. Hoe dan ook, de soupe au pistou die we als voorgerecht kregen smaakte voortreffelijk. Bomvol verse groente, en natuurlijk pestou oftewel pesto. Als hoofdgerecht was er slechts één keuze, die het meteen voor vegetariërs ongeschikt maakt (die groep heeft het sowieso moeilijk in Frankrijk, slechts zelden zie je goede vegetarische gerechten op de kaart): tartaar van de Charollais koe. Een beetje link is dat wel, want je krijgt rauw vlees dat je ofwel zelf aan moet maken met eidooier en allerlei ingrediënten, ofwel aangemaakt krijgt. Dat laatste was hier het geval. Er zat werkelijk van alles doorheen, iets van augurk in ministukjes gesneden, ik denk tomaat, en nog zo het een en ander. En heel veel kruiden natuurlijk. Het was een smaaksensatie van de bovenste plank. Kleine gebakken aardappeltjes, boterzachte courgette, zachtgestoofde wortel en stukjes pompoen maakten het af. Het toetje was een waar kunstwerkje. Pavlova met verse vijgen en chantilly. Nu hou ik niet van vijgen, en al zeker niet gedroogd, maar hier nam ik toch de gok. En dat pakte heel goed uit, fantastisch was het. Wij gaven ze drie sterren in het gastenboek. De wijn moest ik aan mij voorbij laten gaan omdat ik reed, maar Bert liet zich de plaatselijke rosé goed smaken. Wat kost zulks? €68…

Na dit feestmaal was het tijd voor parelhoen. Ja ja, wij kunnen wat verstouwen hoor. We reden dus naar het plaatsje Lussan, alwaar ze sinds een jaar of 50 parelhoenders in soorten en maten fokken. Dat wil zeggen, van keramiek. In soorten en maten, allemaal gietwerk in mallen van gips. Een heel interessant proces, ik heb dat zelf in het verleden ook wel gedaan. Een aantal jaren geleden hadden we hier al een grote kalkoen gekocht, die sinds een jaar of wat gezelschap heeft gekregen van een kleiner parelhoen. Er kon nog wel wat bij, vonden we, en dus kozen we een nieuwe huisgenoot zodat ze nu gedrieën de kist kunnen bewaken waar ze op staan. Het leuke is, we blijven knieperige Hollanders, ze hebben er een afdeling met afgekeurde exemplaren die met 20% korting weg mogen. Een klein stickertje op elk dier wijst naar de plek van de afwijking, en je moet van goeden huize komen om te ontdekken wat er dan mis is. Ons is dat in elk geval nooit gelukt. De dieren zelf hebben er ook geen last van, zolang ze goed te eten en te drinken krijgen hoor je ze niet klagen.

Bij het wegrijden stuitten we aan de voet van het dorp op landgoed, La Bastide de Lussan. Ik zette de auto even aan de kant, dat moest toch want er passeerde een lange stoet van fitte senioren met sportieve wandelstokken die zich naar de burcht van Lussan naar boven worstelden in de hitte. Dapper. Het landgoed lag er zeer goed onderhouden bij, en Bert maakte een flink aantal foto’s. Naast het landgoed lag een gîte die er ook al zo mooi uitzag, dus wie geïnteresseerd is moet even goochelen.

Zicht op Lussan vanuit La Bastille

Het liep inmiddels tegen vieren, dus we konden nog wel even langs Les Concluses. Dat is een kloof van zo’n 6 kilometer lang waar je, mits de weersomstandigheden het toelaten, een mooie wandeling kunt maken. We dachten er al vrij dichtbij te zijn, maar het was toch nog een flink eindje rijden. Op de parkeerplaats stonden nog maar enkele auto’s, en een groot bord waarschuwde toch vooral je waardevolle spullen uit de auto te halen. Ok. Nu waren we niet van plan de kloof te gaan lopen, maar misschien even het begin op te zoeken. Dat was ook nog best een tippel, over een asfaltweg naar boven, en omdat we nog zeker een uur terug moesten rijden gooiden we al na twintig minuten de handdoek in de ring. We hebben vele kloven gezien en gelopen, dus deze moest het dan maar zonder ons doen. Later, toen ik nog wat meer informatie erover opzocht, las ik dat iemand er een auto met ingeslagen ruit had aangetroffen. Vandaar de waarschuwing, er wordt kennelijk bewust gejaagd op buit.

Bij de gloednieuwe Hyper-U, net buiten Uzès, deden we nog wat boodschappen. Wijn, kaas, brood, yoghurt, dat soort werk. Bij de kassa’s stonden lange rijen dus we reden ons karretje naar de zelfbedieningskassa’s. Waar ook een rij stond, die niet erg opschoot omdat vooral buitenlanders het niet voor elkaar kregen af te rekenen. Maar uiteindelijk waren we toch aan de beurt. Om meteen geweerd te worden: karretjes mochten niet. Ok, dan hevelen we het over naar een mandje. Toen mocht het wel. Het ging echter niet zonder slag of stoot. Eerst moesten we bewijzen dat we meerderjarig waren maar wonder boven wonder lukte dat makkelijk. Toen we alles gescand hadden en op het plateau naast de scanner hadden gezet ging Bert vast inpakken en wilde ik betalen. Niks ervan, er komt iemand naar u toe. Alles moest weer uit de tassen, en de kassa werd gereset op nul. Even opnieuw scannen alstublieft, u heeft iets niet afgerekend. Waaat??? Nou ja, niets aan te doen. Alles opnieuw. Wat bleek nu? Net als bij de Lidl bij ons thuis, moest je alles laten staan in de bak die meteen alle producten weegt. Daarna, terwijl dus alles erin blijft, moet je afrekenen. En dán mag je pas inpakken. Weg tijdwinst, een volgende keer pakken we de bediende kassa wel.

Bij de parkeerplaats zat nog steeds de vrouw in de auto naast ons te wachten. Op haar man vermoedelijk, die ongetwijfeld verstrikt was geraakt in het ondoorgrondelijke systeem van de zelfbedieningskassa’s.