Dag 4 - woensdag 20 augustus: Dijon - Tignes

Pasta carbonara, weet u nog? Die darling die omgebracht moest worden? Onthoud dit even!

Regen, regen en nog eens regen. Dat was wel zo’n beetje de omschrijving van deze dag. We begonnen met een bezoekje aan de bakker, waar we croissants voor het ontbijt en wat lekkere hapjes voor de lunch haalden. Koffie deden we vandaag in een andere tent, wat een goede beslissing bleek: hij was niet alleen van uitstekende kwaliteit, maar ook spotgoedkoop. Voor vier grote bakken betaalden we slechts €8,80. Of zou dat komen omdat we onze kopjes na afloop naar de bar brachten en we de ‘zinc’-prijs berekend kregen? Typisch Nederlands om dat te doen, maar het viel in goede aarde; we werden hartelijk bedankt.

De dag van gisteren (en ook die van eergisteren, met al het gesjouw) hadden er wel wat ingehakt. Met enige moeite hesen we dus onze spullen op de rug en liepen we door de regen naar de auto. De bestemming van vandaag was camping la Domane, in de buurt van Albertville in de Haute Savoie. De weersvooruitzichten waren redelijk, dus we gingen het erop wagen. Na een uurtje werd het inderdaad droog, en we konden onze lunch buiten opeten. Maar, niet te vroeg gejuicht, nauwelijks waren we weer onderweg of het gíng toch weer los…alsof alle kranen in één keer wijd open werden gezet daarboven. Ik moest flink terug in snelheid, want voor je het weet drijf je met je auto alle kanten op behalve de goede.

Tegen half drie reden we de camping op. De eerste aanblik stemde ons niet vrolijk. Het was er vol, je stond behoorlijk dicht op elkaar en er waren niet veel plekken waar je de tent redelijk waterpas zou kunnen opzetten. We besloten dus eerst een rondje te lopen om te zien of we mogelijk toch iets van onze gading konden vinden. Bij de receptie, EERST MELDEN!’ stond er met grote letters, troffen we iemand aan die allesbehalve vriendelijk was. Rondkijken? Zelf een plek uitzoeken? Geen sprake van! En graag ook even doorgeven hoeveel nachten we precies wilden blijven, minimaal 2. Tja. Alsof je naar de bakker gaat om brood te kopen en te horen krijgt dat je minimaal twee stuks moet afnemen, en dan maar af moet wachten wat je precies krijgt. In mijn beste Frans gaf ik te kennen dat we daar natuurlijk niet in meegingen. Sterker nog, dat we het idioot vonden. De man haalde onverschillig zijn schouders op. Nee, hier wilden we sowieso niet kamperen.

We besloten dus door te rijden naar Bourg Saint Maurice, dat een uurtje verderop lag. En omdat het inmiddels weer behoorlijk was begonnen te regenen gaven we het kamperen voor vandaag maar op. We zouden een hotel zoeken.

We konden niet erg veel zien van de omgeving helaas, maar juist toen we bovenop de pas waren, na eindeloos veel haarspeldbochten, nam de intensiteit van de buien iets af. En het was me toch mooi! Uitstappen wilden we wel maar deden we niet, het was ook ijskoud geworden, maar wat een schoonheid. Er waren ondanks de regen veel mensen op pad, allemaal goed ingepakt in plastic zodat ze eruit zagen als wandelende wraps. 

Om een uur of vijf reden we BsM binnen. Wat een hel! Een en al opstopping in dat stadje. De hotelprijzen lagen 2x zo hoog als elders. Geen optie dus. Via internet vond ik een betere mogelijkheid iets boven Tignes, het grote skigebied. Het was zes uur toen we daar aankwamen, terwijl de slagregens ons om de oren sloegen. We vonden hotel Dôme al gauw, en wat een verademing! Een warm welkom kregen we, en een goede kamer. Het was een hotel bestierd door twee heren, een was de kok en de ander de eigenaar. Het straalde een vertrouwde sfeer-van-vroeger uit, in tegenstelling tot de vaak sfeerloze moderne gelegenheden van deze tijd. Het kon ons zeer bekoren. Helemaal toen we ook nog een voortreffelijk drie-gangenmenu kregen voorgeschoteld. De kok had duidelijk ontzettend veel plezier in zijn werk. Naast ons was er nog één andere gast, dus hij kon ons alle aandacht schenken. Tonnetjerond hesen we ons de trap op. Buiten goot het, maar wij zaten hoog en droog.

O, en wat aten we dan? De perfect klaargemaakte tagliatelle carbonara. Yes!