Dag 2 - maandag 18 augustus: Remouchamps - Dijon

Zo’n dag waarvan je weet dat die gaat komen. Maar nu al, amper onderweg? Ja dus.

De ontbijtzaal was er een van ouderwets Franse klasse. Na een goede kop koffie en een croissantje konden we er weer tegen en vertrokken we richting Dijon. Ik had snel nog even een airbnb opgezocht en geboekt, dus dat kwam goed. Zou je denken, toch? Bij onze eerste stop zag ik dat ik een berichtje had van de host: de maten van het bed waren veel kleiner dan ze had opgegeven. Nu is dat voor ons best belangrijk, want als Bert met zijn 1.90 in een bed van 1.20 breed stapt is er voor mij zeker weten geen plaats. De dame in kwestie had er alle begrip voor dat we dat niet wilden, en annuleerde direct. Fijn. Nu iets anders zoeken. Op de parkeerplaats vond ik een aardige vervanger, weliswaar niet zo’n ruime kamer maar ach, je bent toch de hele dag op pad.

Eenmaal in Dijon, het was rond 15.30, vonden we de aangegeven parkeergarage snel. Het appartement was op 100 meter afstand dus ook dat moest te doen zijn. Het was inmiddels wel bloedheet geworden. We vonden al gauw de straat, maar de ingang naar ons onderkomen was onvindbaar. Gelukkig hadden we snel contact met de eigenaar, en die kon ons door middel van foto’s naar de goede plek loodsen. Daar aangekomen moesten we eerst een code intoetsen, dat is tegenwoordig standaard. Het was een bouwval. Door het puin baanden we ons een weg naar een gang waar we een trap op moesten. Dat was een flinke klim, niet in de laatste plaats omdat er deels geen leuningen waren en we toch wel iets van bagage bij ons hadden. Daarbij zijn we geen twintig meer. Maar goed, er volgde nóg een gang en nóg een trap. Uiteindelijk kwamen we, tussen alle bouwwerkzaamheden door, een deur met een sleutelkastje. Het klinkt allemaal simpel, maar het zweet liep in straaltjes langs onze armen. Het appartement was gloednieuw en zo te zien waren we de eerste bewoners. Dat bleek later niet waar te zijn, maar het voelde wel zo. Alles was tot op de vierkante millimeter uitgedacht, en in de kleine ruimte hadden ze zelfs een wasmachine weten te verstoppen. Perfect, zou je zeggen. Alleen, het was direct onder het dak, zonder airco, en snoeiheet. Bovendien was de matras veel te hard, in elk geval voor mij, en aangezien het al een heel hoog bed was kreeg ik al hoogtevrees bij het idee dat ik daar mijn eigen slaapmat nog op zou moeten leggen. Kortom, we zagen het niet zitten. Ook al niet vanwege die hink-stap-sprongen die we zouden moeten maken om iedere keer weer van beneden naar boven te komen.
Gelukkig was ook hier de eigenaar heel coulant, en werd ook deze boeking geannuleerd. Het was inmiddels half zes, en we waren doodop van al het gesjouw. Maar er zat niets anders op dan alle spullen weer mee te nemen naar de parkeergarage. Daar werkte het kaartje niet, waardoor we op zoek moesten naar iemand van de service. Dat lukte vrij snel, viel weer mee dus, en toen was het op naar het volgende adres. We hadden snel een andere plek gevonden, middenin het historisch centrum. De parkeergarage was er zo’n 300 meter vanaf. Moest makkelijk lukken. Maar, we konden hem niet vinden. Zeker 4x reden we hetzelfde rondje, tot Bert opeens riep ‘ik zie hem!’. Een onmogelijk verstopte ingang. We reden een soort grot in, en moesten meteen drie verdiepingen afdalen want de eerste twee waren er niet. Het ging allemaal maar nét. Goed, plekje gevonden, de spullen weer onder de arm en om de nek, poging nummer 2. Ook dit was weer een zoekplaatje, maar na drie verschillende codes ingetoetst te hebben – hek, tussendeur, sleutelkluisje – konden we eindelijk ontspannen ademhalen. Dit was goed. Heel basic, maar een lekker bed en veel meer ruimte. (Bijna) op de begane grond, dat scheelde.

Nadat we ons herpakt hadden vertrokken we voor een drankje en een hapje. We stonden net buiten, toen ik ontdekte dat mijn telefoon nog binnen lag. En tja, dan kun je niets meer. De codes stonden daar natuurlijk in, dus we zaten gevangen tussen deur en buitenhek. Er kwamen net twee jonge mensen aanlopen, van een ander appartement. We vroegen of we via hun telefoon misschien Airbnb konden bellen, en ze hebben een half uur met ons samen geprobeerd dat voor elkaar te krijgen. Ik wilde inloggen op mijn eigen email, op hun telefoon, dan zou ik in elk geval contactgegevens hebben. Nou, vergeet het maar. Alles is driedubbel beveiligd tegenwoordig, en ik kreeg alleen maar foutmeldingen. Buiten slapen dan maar vannacht? Uiteindelijk lukte het de jongen, via een voorlopige fake-boeking van ons appartement, om contact te krijgen met de host. In no time hadden we de codes en was het probleem opgelost. Pfff…. Om 19.00 konden we ons dan eindelijk laven aan koele drankjes, dat was hard nodig.

Café des Forges, daar zaten we, en het was geweldig. We namen na het broodnodige alcoholvrije vocht een grote plank met kaas en vleeswaren, een karaf rosé erbij en hebben er genoten van alles wat er langs kwam. We zaten recht tegenover het hertogelijk paleis. Later zijn we nog wat rond gaan lopen, en we konden ons geluk niet op toen we geheel onverwacht het schitterend verlichte Place de la Liberté opliepen. Dat is wel weer het voordeel van wat later met vakantie gaan; het is eerder donker dus de feestverlichting wordt ook eerder ontstoken. Wat een plaatje, al die oude gebouwen omzoomd door sfeerlicht.

Thuis ploften we direct in bed. Het eind van de dag had alles meer dan goed gemaakt. Zo’n dag dus.